Judith, 24 maart 2011
Nieuw Zeeland , Wellington 18°

Still a Wee Bit Shaky

Ik dacht dat het wel weer eens tijd was voor een update. Geloof me, zonder de 6.3 aardbeving op 22 februari was het er wel eerder van gekomen.

De eerste weken nadat Lucas weg was waren lang en saai. Ik moest ontzettend veel labwerk doen en miste Lucas ontzettend. Na een week of twee kwam ik toch wel weer lekker in een ritme en was ik lekker op weg (zie veldwerk- en labfoto’s) en toen BAM!! DE AARDBEVING.

We hadden net een BBQ-lunch gehad met de faculteit-collega’s, de meeste waren nog buiten, sommige van ons waren al in het Burns-gebouw. Waaronder ik, op de derde verdieping, ik liep door de gang, zei “See ya!” tegen Jack en toen gebeurde het. Ik kon amper meer lopen en greep met 5 andere mensen dezelfde deurpost vast. Het duurde lang, het schudde erg, maar om eerlijk te zijn: niemand in onze faculteit had door hoe erg het was. “Zullen/moeten we evacueren of niet?”. Het alarm ging niet af, dus de een ging terug naar z’n bureau, de ander ging z’n samples in ’t lab veilig stellen. Ik stond met 2 mensen te praten dat ik me er niet helemaal lekker bij voelde, maar als zij zeiden dat het okee was, dan vond ik het wel prima. Ik wilde me niet aanstellen. Even later kwam de Head Of Deparment z’n kantoor uit, hij had de radio aangehad en hoorde dat het op het nieuws als een “Huge Earthquake Hits Christchurch” verkondigd werd en op dat moment hadden we de eerste fikse na schok. Op dat moment begon de evacuatie, maar omdat het niet “officieel” was volgens sommigen, vond ik de tijd om naar mijn kantoor te rennen en mijn laptop, jas, tas, sleutels te pakken. Eenmaal buiten goed gekeken of iedereen er was en al snel hoorde we via radio/telefoon/tv dat het goed mis was en dat de eerste dode bevestigd was. Het was dus menens!

Gelukkig had ik mijn spullen bij me, de meeste mensen hebben nog 2 uur moeten wachten voordat ze in kleine groepjes toegelaten werden tot het gebouw. De universiteit was daarna anderhalve week gesloten. Ik gaf een collega een lift naar huis en bij hem thuis zagen we op tv dat de wegen rondom Christchurch helemaal vast stonden, ik wist Jack te bereiken en die is ook gekomen en samen hebben we de rest van de dag en de nacht doorgebracht bij mijn collega. De volgende ochtend naar huis gereden en daar viel de schade gelukkig mee, de stroom was uitgevallen, maar ook al weer terug. We hadden de eerste week geen water.

In de foto’s zie je het plafond in de badkamer en onze vervangende wc-eenheden. Verder een aantal foto’s van Lyttelton, twee dagen na de aardbeving. Peter, een vriend van me, een journalist moest naar Lyttelton voor een interview en vroeg of ik mee wilde. Toen drong langzaam tot me door hoe erg het was. Een aantal dagen later ben ik in Ferrymead en Sumner geweest, daar was het helemaal drama, de hoeveelheid zilt en zand die overal omhoog gekomen is, huizen en gebouwen compleet ingestort, kliffen naar beneden gekomen.

(Een positief iets was dat ik naar Ferrymead moest om de vriezer van vrienden die niet meer in hun huis mochten wonen leeg te halen…daar zat in: 12 sardientjes, 30 grote garnalen, 3 grote stukken varkensribben, 500g konijn, kruiden, karbonaadjes, rosbief….en nog veel meer…allemaal ongekookt, dus ik heb me heerlijk 5 uur uit kunnen sloven in de keuken….van varkensribben kun je heerlijke spareribs maken door ze te marineren en tijdens het koken regelmatig in te smeren met een mengsel van VEEL appelstroop, ketjap, olie en knoflook!)

Omdat het vooruitzicht op de mogelijkheid om het stadscentrum in te mogen voor ik naar Nederland kom erg onwaarschijnlijk is, ben ik met Jack om het afgesloten stadscentrum gelopen, enkele weken na de aardbeving en daar heb ik ook een aantal foto’s van toegevoegd. Onder andere een foto (op afstand) van de kathedraal zonder toren.

Om de stress in de stad te ontvluchten heb ik ook nog een paar leuke weekendtrips gedaan. Ik ben met Sam, Nadia en Jack naar Lake Tekapo geweest waar we een heel fijn huisje aan het meer hadden en waar we de eerste dag naar Lake Tasman zijn gelopen. Vlak na de aardbeving zijn er flinke stukken ijs van de Tasman gletsjer in het meer gevallen (foto’s). ’s Nachts ben ik met Jack naar Mt John Observatory geweest en met de helderste hemel, zonder maan, hebben we ontzettend veel sterren, sterrenbeelden, toekomstige supernova’s, galaxy’s en planeten gezien (en heel veel gratis warme chocolademelk gedronken). De volgende dag zijn we naar dezelfde observatory gelopen voor heerlijke koffie en lunch.
Bij Lake Tekapo staat de “Church of the Good Shephard” waar ik met Lucas ook geweest was, en daarnaast staat een ontzettend lelijk beeld van een hond….zonder uitleg? Lucas en ik hadden dat beeld compleet genegeerd, maar uiteindelijk heb ik geleerd dat dat een heel belangrijk beeld is en dat zonder de “hulp” van de herdershond het onmogelijk was geweest om het gebied te bewonen. Dus bij deze een foto met de hond!
Afgelopen weekend ben ik met Pieternel naar Hanmer Springs geweest, daar hebben we gewandeld, paardgereden en gerelaxt in de pools.
Nu ben ik in Wellington, voor mijn pollenonderzoek, dat ik uitvoer aan Victoria University. Een leuk stadje, maar daarover meer in mijn laatste bericht voor ik naar huis kom…nog 4,5 week!

Naar Judith in Nieuw Zeeland bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl